Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013

Zzzodiac...!



Καλησπέρα πουλάκια, το σημερινό ποστ αναφέρεται στα ζώδια! Άλλοι πιστεύουν φανατικά, άλλοι δεν ξέρουν τι γίνεται και άλλοι τα απορρίπτουν. Φυσικά δεν είμαι ειδικός για να σας παροτρύνω σε κάποια άποψη, αφού αυτό το ιστολόγιο υπάρχει για να εκφράζει τις δικές μου σκέψεις αποκλειστικά. Οπότε για άτομα που δεν τα ενδιαφέρουν ερασιτεχνικές απόψεις φοβάμαι πως θα πρέπει να κλείσουν την καρτέλα, ίσως και ένα ραντεβού με την Λίτσα Πατέρα.
Κατά καιρούς πέφτω θύμα αστρολογικών συζητήσεων. "Είναι λέων, ααα δυνατό ζώδιο. Είναι Υδροχόος, ααα άπιστο ζώδιο". Ώρες ώρες νοιώθω πως θα μου τρέξουν τα σάλια ή θα πρέπει να πάρω ένα ρόπαλο για να κυνηγήσω την τροφή μου. Δηλαδή είμαστε σοβαροί; στον 21ο αιώνα ζούμε, οι προκαταλήψεις έχουν μειωθεί, η επιστημονική εξήγηση επικρατεί (αν και από πολλούς θεωρείται επιστήμη) και εμείς κρίνουμε άτομα από μια ημερομηνία γέννησης; Βάζουμε τους ανθρώπους στο ίδιο τσουβάλι με βάση κάποιον μήνα. χμμ, πολύ έξυπνο και λογικό. Ίσως ο άγιος Βασίλης ευχαριστηθεί με το επίτευγμα μας και μας φέρει καλό δώρο φέτος τα Χριστούγεννα!
Σαν άνθρωπος και εγώ, με νου και περιέργεια, έχω διαβάσει κατά καιρούς περιοδικά με ζώδια. Μερικά χαρακτηριστικά ταιριάζουν σε άτομα που γνωρίζω, άλλα δεν έχουν καμία εντελώς σχέση. Ναι είναι αξιοπρόσεκτο πως σε κάποια ζώδια ταιριάζουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δεν μου είναι όμως εμένα προσωπικά αρκετό.
Είναι σύμπτωση; υπάρχει εξήγηση; Μόνο και μόνο η ομαδοποίηση των ανθρώπων και ο άλογος χωρισμός τους σε κατηγορίες (και υποκατηγορίες ανάλογα με το ωροσκόπιο), με κάνει να μην έχω καμία περιέργεια. Εσείς πως νοιώθετε γι αυτό; Θα με ενδιέφερε η άποψή σας!
 Να είστε πάντα καλά, μέχρι το επόμενο ποστ,
Φιλιά.

Σάββατο 22 Ιουνίου 2013

Στόχοι ή όνειρα;

Είναι ο σημερινός συλλογισμός. Πόσοι από εμάς αποφασίζουμε πως πρέπει να υπάρξει μια αλλαγή στην ζωή μας αλλά αντί γι αυτό το μόνο που καταφέρνουμε είναι να επαναπαυόμαστε στο αύριο; Έχουμε γεμίσει στόχους ή όνειρα; Από προσωπική εμπειρία θα έλεγα μάλλον το δεύτερο. Είναι γλυκός ο καναπές. Αλλά τι γίνεται όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο; Ποια πρέπει να είναι η έσχατη κατάσταση για τον καθένα από εμάς για να βάλουμε κάποιους στόχους και να ξεκινήσουμε σιγά σιγά να τους πραγματοποιούμε; Η αλλαγή πολλές φορές τρομάζει, είναι απαραίτητα όμως και άσχημη; Πόσοι θα θέλαμε να ζούμε σε διαφορετικές συνθήκες; να χρησιμοποιούμε διαφορετικά μέσα έκφρασης, να ψυχαγωγούμαστε εναλλακτικά, να πρωτοτυπούμε;

Ίσως είναι η ώρα να ξεκινήσουμε την αλλαγή. Την χρειαζόμαστε άλλωστε σε αυτόν τον τόπο, έτσι δεν είναι; Ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια χρειάζεται στην εποχή μας. Νιώστε ελεύθεροι να εκφράσετε αυτό που θέλετε, να επιδιώξετε, να απαιτήσετε και να κοπιάσετε για αυτό που χρειάζεστε. Είναι η δική μας εποχή, καλοί οι στόχοι, αλλά χωρίς προσπάθεια θα παραμένουν όνειρα! Είναι θλιβερό να αδειάζουν οι πλατείες, οι γειτονιές να πεθαίνουν, τα σπίτια να κλειδώνουν με πόρτες ασφαλείας. Τόσα αληθινά πράγματα εδώ και εκεί γκρεμίζονται. Και εμείς; εμείς τι κάνουμε; τα κοιτάμε να διαλύονται. Ονειρευόμαστε πως κάποιος θα τα φτιάξει. Πρέπει να σταματήσουμε να ρίχνουμε ο ένας την αγγαρεία και την ευθύνη στον άλλον.

 Αν πραγματικά θέλουμε αλλαγή τότε πρέπει να την ξεκινήσουμε πρώτα ατομικά. Λιθαράκι, λιθαράκι, ένας ένας να κάνει το πρώτο βήμα πρώτα απ' όλα στην δική του ζωή. Και ύστερα η συλλογικότητα θα κυριαρχήσει.