Είναι ο σημερινός συλλογισμός. Πόσοι από εμάς αποφασίζουμε πως πρέπει να υπάρξει μια αλλαγή στην ζωή μας αλλά αντί γι αυτό το μόνο που καταφέρνουμε είναι να επαναπαυόμαστε στο αύριο; Έχουμε γεμίσει στόχους ή όνειρα; Από προσωπική εμπειρία θα έλεγα μάλλον το δεύτερο. Είναι γλυκός ο καναπές. Αλλά τι γίνεται όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο; Ποια πρέπει να είναι η έσχατη κατάσταση για τον καθένα από εμάς για να βάλουμε κάποιους στόχους και να ξεκινήσουμε σιγά σιγά να τους πραγματοποιούμε; Η αλλαγή πολλές φορές τρομάζει, είναι απαραίτητα όμως και άσχημη; Πόσοι θα θέλαμε να ζούμε σε διαφορετικές συνθήκες; να χρησιμοποιούμε διαφορετικά μέσα έκφρασης, να ψυχαγωγούμαστε εναλλακτικά, να πρωτοτυπούμε;
Ίσως είναι η ώρα να ξεκινήσουμε την αλλαγή. Την χρειαζόμαστε άλλωστε σε αυτόν τον τόπο, έτσι δεν είναι; Ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια χρειάζεται στην εποχή μας. Νιώστε ελεύθεροι να εκφράσετε αυτό που θέλετε, να επιδιώξετε, να απαιτήσετε και να κοπιάσετε για αυτό που χρειάζεστε. Είναι η δική μας εποχή, καλοί οι στόχοι, αλλά χωρίς προσπάθεια θα παραμένουν όνειρα! Είναι θλιβερό να αδειάζουν οι πλατείες, οι γειτονιές να πεθαίνουν, τα σπίτια να κλειδώνουν με πόρτες ασφαλείας. Τόσα αληθινά πράγματα εδώ και εκεί γκρεμίζονται. Και εμείς; εμείς τι κάνουμε; τα κοιτάμε να διαλύονται. Ονειρευόμαστε πως κάποιος θα τα φτιάξει. Πρέπει να σταματήσουμε να ρίχνουμε ο ένας την αγγαρεία και την ευθύνη στον άλλον.
Αν πραγματικά θέλουμε αλλαγή τότε πρέπει να την ξεκινήσουμε πρώτα ατομικά. Λιθαράκι, λιθαράκι, ένας ένας να κάνει το πρώτο βήμα πρώτα απ' όλα στην δική του ζωή. Και ύστερα η συλλογικότητα θα κυριαρχήσει.
Ίσως είναι η ώρα να ξεκινήσουμε την αλλαγή. Την χρειαζόμαστε άλλωστε σε αυτόν τον τόπο, έτσι δεν είναι; Ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια χρειάζεται στην εποχή μας. Νιώστε ελεύθεροι να εκφράσετε αυτό που θέλετε, να επιδιώξετε, να απαιτήσετε και να κοπιάσετε για αυτό που χρειάζεστε. Είναι η δική μας εποχή, καλοί οι στόχοι, αλλά χωρίς προσπάθεια θα παραμένουν όνειρα! Είναι θλιβερό να αδειάζουν οι πλατείες, οι γειτονιές να πεθαίνουν, τα σπίτια να κλειδώνουν με πόρτες ασφαλείας. Τόσα αληθινά πράγματα εδώ και εκεί γκρεμίζονται. Και εμείς; εμείς τι κάνουμε; τα κοιτάμε να διαλύονται. Ονειρευόμαστε πως κάποιος θα τα φτιάξει. Πρέπει να σταματήσουμε να ρίχνουμε ο ένας την αγγαρεία και την ευθύνη στον άλλον.
Αν πραγματικά θέλουμε αλλαγή τότε πρέπει να την ξεκινήσουμε πρώτα ατομικά. Λιθαράκι, λιθαράκι, ένας ένας να κάνει το πρώτο βήμα πρώτα απ' όλα στην δική του ζωή. Και ύστερα η συλλογικότητα θα κυριαρχήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου